گواردیولا چگونه برترین مربی تاریخ شد؟
مراکز استانها؛ قلب تپنده تنوع و نوآوری در رسانه ملی
در پهنه گسترده رسانه ملی، صدا و سیمای مراکز استانها نقشی فراتر از یک بازوی اجرایی ساده ایفا میکنند؛ نقشی که مستقیم با هویت محلی، سرمایههای فرهنگی و ظرفیتهای مغفولمانده هر استان گره خورده است. مراکز استانی، امروز به یکی از مهمترین ویترینهای معرفی تنوع فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی ایران تبدیل شدهاند؛ ویترینی که اگر درست دیده و تقویت شود میتواند تصویر کاملتری از ایران واقعی به مخاطب داخلی و حتی خارجی ارائه دهد.
تولیدات متنوع مراکز استانها، از برنامههای مستند و ترکیبی گرفته تا آثار نمایشی وگفتوگومحور، نشان میدهد رسانه ملی به درستی به این جمعبندی رسیده که تهران تنها روایتگر ایران نیست. هر استان، با اقلیم، زبان، آیینها،مشاغل بومی و دغدغههای اجتماعی خاص خود ظرفیتی رسانهای دارد که سالها یا نادیده گرفته شده یا کمتر مجال بروز یافته است. امروز اما این ظرفیتها در قاب تلویزیون و رادیوهای محلی جان گرفتهاند و به زبان تصویر و صدا، روایتگر زیست مردم هر منطقه شدهاند.
نکته مهمتر آن است که این تنوع تولید، صرفا حاصل امکانات سختافزاری نیست، بلکه نتیجه تزریق ایدههای نو و نگاههای تازه به مدیریت مراکز استانی است. رسانه ملی در سالهای اخیر با انتخابهای شایسته و مبتنی بر تجربه و شناخت بومی، مسیر تازهای را در مدیریت مراکز آغاز کرده است؛ مسیری که به مدیران جسارت تصمیمگیری، میدان دادن به نیروهای خلاق و اعتماد به ظرفیتهای دروناستانی را میدهد. این رویکرد، نهتنها به ارتقای کیفیت تولیدات منجر شده، بلکه احساس تعلق و انگیزه را در میان برنامهسازان محلی تقویت کرده است.مدیرانی که با زیست فرهنگی و اجتماعی استان خود آشنا هستند، بهتر میدانند چگونه از روایتهای محلی، محتوایی ملی بسازند؛محتوایی که هم اصالت بومی داردوهم قابلیت ارتباطگیری با مخاطب گستردهتر. نتیجه چنین مدیریتی، تولید برنامههایی است که بازتاب واقعیاستانهاست. نقش مراکز استانها در کشف و پرورش استعدادهای جوان و بومی نیز قابل توجه است.
نکته مهمتر آن است که این تنوع تولید، صرفا حاصل امکانات سختافزاری نیست، بلکه نتیجه تزریق ایدههای نو و نگاههای تازه به مدیریت مراکز استانی است. رسانه ملی در سالهای اخیر با انتخابهای شایسته و مبتنی بر تجربه و شناخت بومی، مسیر تازهای را در مدیریت مراکز آغاز کرده است؛ مسیری که به مدیران جسارت تصمیمگیری، میدان دادن به نیروهای خلاق و اعتماد به ظرفیتهای دروناستانی را میدهد. این رویکرد، نهتنها به ارتقای کیفیت تولیدات منجر شده، بلکه احساس تعلق و انگیزه را در میان برنامهسازان محلی تقویت کرده است.مدیرانی که با زیست فرهنگی و اجتماعی استان خود آشنا هستند، بهتر میدانند چگونه از روایتهای محلی، محتوایی ملی بسازند؛محتوایی که هم اصالت بومی داردوهم قابلیت ارتباطگیری با مخاطب گستردهتر. نتیجه چنین مدیریتی، تولید برنامههایی است که بازتاب واقعیاستانهاست. نقش مراکز استانها در کشف و پرورش استعدادهای جوان و بومی نیز قابل توجه است.
تازه ها
پیشنهاد سردبیر
خرید و فروش غیرقانونی انواع حیوانات و پرندگان کمیاب ادامه دارد
